علی مغازه‌ای در اختتامیه پنجمین فستیوال موسیقی آینه‌دار تاکید کرد که در این رویداد جای خالی زنان به شدت آشکار بود، جایی خالی که هیچ چیز نمی‌تواند پُرَش کند.

<p

 اهدای ۲۴ سرو به اهالی موسیقی دامنه شمالی البرز

علی مغازه‌ای در اختتامیه پنجمین فستیوال موسیقی آینه‌دار تاکید کرد که در این رویداد جای خالی زنان به شدت آشکار بود، جایی خالی که هیچ چیز نمی‌تواند پُرَش کند.

به گزارش اقتصاد پژوه، اختتامیه پنجمین فستیوال موسیقی نواحی و آیینی ایران (آینه‌دار) که در این دوره به موسیقی شمال ایران (دامنه شمالی البرز)؛ گیلان، مازندران و گلستان اختصاص داشت، شامگاه سه‌شنبه ۱۳ آذر ۹۷ با حضور شرکت‌کنندگان در رویداد و جمعی از علاقه‌مندان به آنان در تالار وحدت برگزار شد.

ازجمله چهره‌های حاضر در این مراسم می‌توان به علی ترابی (مدیر دفتر موسیقی معاونت هنری وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی)، شهرام صارمی (موسیقی‌دان، نوازنده کمانچه، مدرس و مدیر اجرایی سی و چهارمین جشنواره موسیقی فجر)، محمدرضا اصلانی (شاعر، سینماگر و مستندساز)، کیاوش صاحب‌نسق (آهنگساز و نوازنده پیانو)، محمدسعید شریفیان (موسیقی‌دان و آهنگساز)، ارشد تهماسبی (موسیقی‌دان و نوازنده تار و سه‌تار)، امید نعمتی (خواننده گروه پالت)، مهیار علیزاده (آهنگساز) و… اشاره کرد.

نخستین سخنران اختتامیه علی مغازه‌ای (دبیر هنری فستیوال آینه‌دار) بود که با قرار گرفتن پشت تریبون گفت: خوشحالیم که در آخرین شب از پنجمین فستیوال آینه‌دار همراهی‌مان می‌کنید. قصد سخنرانی ندارم و تنها در سه بخش کوچک به سه موضوع اشاره می‌کنم. در ابتدای فستیوال پنجم، مروری داشتیم بر چهار دوره‌ای که برگزار شد و گریزی به پنجمین دوره و منتخبی از اجراهایی را دیدیم که ممکن بود علاقه‌مندانی موفق به دیدنشان نشده باشند. از جنوب شاهد زار بودیم و از زاگرس کَرنا و نقاره، از بلوچستان دراویش چشتی را دیدیم و از آذربایجان آشیق ولی عبدی را، از میناب لوطی‌ها را و از تربت جام دوتار را به عنوان نمونه‌هایی از چهار دوره گذشته و چاوشی و کرنی را از لشت و نشا به عنوان نمونه‌ای از دوره پنجم.

او ادامه داد: در پنجمین فستیوال آینه‌دار به دامنه شمالی البرز رفتیم و از غرب البرز وارد تالش شدیم و گیل قدیم و دیلمان را دیدیم و بین ییلاق‌ها و جلگه‌ها و جنگل‌ها حرکت کردیم. با افرادی رو‌به‌رو شدیم که بازتاب زیستی به‌خصوص هستند، رنگ و شکل زیست عوض شد اما سختی‌هایش بر جا بود. در گذر از دِلیر و الیت به دو عزیزی برخورد کردیم که اجرایشان را دیدید و بعد به گدارها رسیدیم که من به شوخی در روز اجرایشان در فستیوال آینه‌‌دار بارپاپاپا خواندمشان به واسطه توانایی بالایشان در تغییر و ظرفیت گسترده‌شان در ایجاد تحول در شکل کارشان. از آن‌ها گذر کردیم و در زیارت، دایی عباس (عباس علاالدین) را دیدیم و در کتول کسانی دیگر را شناختیم و در پایان می‌توانم به جرات بگویم گلستان دو کشور است، شمال و جنوب.

مغازه‌ای افزود: تمام این‌ها چیزی را بر من ثابت کرد؛ در چشم من موسیقی همواره جنسیت داشته است و زن بوده است، موجودی زاینده چون زمین که جاندار است و جانبخش و درون این کانسپت سازها هر کدام جنسیتی دارند. به عنوان مثال در دل موسیقی‌ای که خود زن است، ساز قیچک نیز زن است و تنبوره مَرد. در فستیوال ما اگرچه ناقلان موسیقی مرد بودند ولی موسیقی را از زنان گرفته بودند، موسیقی‎ای را که خود، زن است. در پنجمین فستیوال آینه‌دار در کنار مردان شاهد حضور زنانی نیز بودیم که فریاد بی‌صدای زنان موسیقی‌دان بودند.

دبیر هنری آینه‌دار تصریح کرد: موسیقی ایرانی به شدت هویت‌مند است و در هر جای جهان حتی اگر خودمان را نشناسند با شنیدن موسیقی‌مان متوجه می‌شوند که متعلق به کدام نقطه جغرافیایی هستیم. در پنجمین فستیوال موسیقی آینه‌دار جای خالی زنان در این موسیقی هویت‌مند به شدت آشکار بود. جای خالی زن و جای خالی صدای زن را هیچ چیز نمی‌تواند پُر کند. می‌خواهم به «تنها صداست که می‌ماند» عبارتی را اضافه کنم؛ «تنها صداست که می‌ماند حتی اگر صدای زن باشد» و این چیزی بود که من در این فستیوال دیدم.

سپس رشید کاکاوند از تندیس‌های سروی گفت که به ۲۴ موسیقی‌دان دامنه شمالی البرز تعلق گرفت. او در این مورد گفت: تندیس این مراسم سرو ایرانی است. سرو سبز است و سربلند و همیشه‌بهار و نماینده بلندقامتی و سرزندگی فرهنگ ایرانی. سرو به عنوان سمبل و نماد فرهنگی این رویداد انتخاب شده است. زنده‌یاد بیژن نجدی (شاعر و داستان‌نویس) که اگرچه در خاش به دنیا آمد اما در لاهیجان زندگی کرد تعبیر زیبایی دارد با عنوان «سرزمین بته‌جقه‌ای من» و بته‌جقه هم از سرو گرفته شده است.

سری اول تندیس‌های این مراسم با حضور محمدرضا اصلانی، ارشد تهماسبی، علی ترابی و علی مغازه‌ای به ۱۲ نفر به شرح زیر اهدا شد؛ عباس علاالدین، موسی ملک‌حسینی، علی‌اکبر اصلانی‌کتولی، درویشعلی خسروی، ذبیح‌الله پوربابا، رفیع رفیعی، منوچهر میرصانلو که در این مراسم حضور نداشت، غلامرضا امانی، زنده‌یاد حسین طیبی که پسرش ارسلان طیبی روی صحنه حاضر شد، ابوالحسن خوشرو که برای رسیدن به مرحله پایانی این فستیوال، شیمی‌درمانی‌اش را به تعویق انداخته بود، علی اکبرپور و علی اوسط کشت‌پرور.

اجرای بعدی این مراسم آواها و ترانه‌های مردمی شالیزاری بود از مازندران با حضور جانعلی اکبریان (خواننده و سرپرست گروه)، آمنه نوروزی (همخوان و کله ونگ)، گل‌ابرو فتحی (لگن)، پروانه اکبریان (همخوان، کله ونگ و کف)، حسن کریمی (همخوان و کف)، فرزانه اکبریان (همخوان، کله ونگ و کف) و ماهروزه اکبریان (همخوان، کله ونگ و کف) که پیش از این، دوشنبه ۱۲ آذر در تالار رودکی روی صحنه رفته بودند.

سپس احسان رسول‌اف با قرار گرفتن پشت تریبون گفت: بسیار مفتخرم که از سمت گروه اجرایی از شما سپاسگزاری کنم و خدا را شکر می‌کنم که پنجمین فستیوال آینه‌دار در سه روز گذشته، با حضور اساتیدی از دامنه شمالی البرز برگزار شد. ما بر آن هستیم که آینه‌دار را که فستیوالی آرشیومحور است و تلاشی است در راه مستند کردن صدا و تصویر بزرگان حوزه موسیقی نواحی در قالب هشت دوره در مناطق مختلف جغرافیایی ایران ادامه دهیم و امیدواریم با برگزاری سه دوره دیگر، مجموعه بزرگی را در قالب هشت بهشت موسیقی آیینی ایران به تاریخ‌مان تقدیم کنیم. مجموعه‌ای مستنددر قالب تصاویری از اساتید، مصاحبه با آن‌ها و اجراهایشان در استودیو و تالار.

6

3

2

5

4